10-07-2020 Vandaag gaan we wandelen in de Sidobre in het departement de Tarn. Dit gebied staat al enige tijd op onze lijst om te bezoeken. Het is het begin van het toeristenseizoen, maar we verwachten dat het er niet druk zal zijn. Covid-19 met alle beperkingen heeft een grote impact op het toerisme.

De Sidobre is een heuvelachtig gebied gelegen op 10 km ten oosten van Castres. Het is niet heel erg groot, circa 6 bij 15 km. Het hoogste punt is 707 meter hoog. Er zijn veel mooie bossen, maar wat dit gebied bijzonder maakt is dat hier de grootste groep granietrotsen in Frankrijk te vinden is. Vanzelfsprekend is dit een belangrijk gebied voor de granietproductie.

We zijn op een normale tijd van huis gegaan en binnendoor over de kleine weggetjes naar dit gebied gereden. Aangekomen in het departement de Tarn hebben we eerst wat rondgereden om een indruk te krijgen van dit gebied. De kleine weggetjes zijn prachtig om te rijden en er stromen mooie rivieren, die zich uitstekend lenen om aan de oever te picknicken.

Dit is een gebied dat we zeker eens gaan bezoeken in de herfst voor de herfstkleuren. De bossen in dit gebied zijn prachtig en bestaan uit een diversiteit van loofbomen.

Omstreeks 13.00 uur komen we aan bij het gebied waar we willen gaan wandelen. Het is er erg rustig, geen toerist te zien. Vanaf de parkeerplaats kunnen we twee richtingen kiezen, echt goed aangegeven staat het niet. Natuurlijk kiezen wij de verkeerde richting, 50% kans. Maar goed, het was een mooi opwarmrondje en zo zien we nog eens wat anders dan waarvoor we gekomen zijn.

Nadat we terug zijn op de plek van vertrek, zijn we de goede richting opgelopen. Dit is een wandelroute, die je langs de verschillende granietblokken voert, die allemaal een naam hebben gekregen. We hebben die niet opgeschreven.

Op een gegeven moment zien we de kans om via een heel smal paadje tussen het struikgewas door uit het bos te ontsnappen en krijgen we uitzicht over de omgeving.

Daarna vervolgen we onze weg weer door het bos. Als je nu denkt dat het een vlakke wandeling is dan heb je het mis, het gaat steil omhoog en omlaag en we waren blij dat de grond droog was. Als de grond nat is dan zal deze erg glad zijn.

Wel vragen we ons af hoe het kan dat de blokken zo op elkaar zijn komen te liggen, ze zijn namelijk niet gestapeld. Er zijn in dit gebied nog veel meer voorbeelden van enorme blokken graniet, die als het ware in evenwicht balanceren.

Terug van de wandeling rijden we nog wat door het gebied richting Lac de Mèrle en bij een picknickplaats onderweg zijn we nog even het bos ingelopen. Overal liggen hier die grote stenen.

Aangekomen bij Lac de Mèrle zijn we benieuwd of er vogels en vlinders te fotograferen zijn. Die hebben we niet gezien. Tijdens onze wandeling hebben we één familie gezien en onderweg was het ook erg rustig. Dat kunnen we van Lac de Mèrle niet zeggen. Kennelijk zijn alle toeristen hier, maar het is niet erg groot en dan lijkt het al snel heel druk. Ik heb een foto weten te maken van Lac de Mèrle zonder mensen erop. Dat was niet makkelijk.

Vanaf hier rijden we weer richting huis. We genieten nog na van de leuke dag in een erg mooi gebied. Het rijden over de kleine weggetjes in dit gedeelte van de Tarn is geweldig om te doen. We zouden eigenlijk een goede dashcam moeten hebben om het vast te leggen.

Meer lezen? Kies één van onze andere blogs via deze link, of selecteer een blog via de Categorieën of Tags op deze pagina.