15-09-2020 Het fotograferen van vogels is niet altijd makkelijk en vergt vaak veel geduld. Maar we blijven de vogelfotografie een hele leuke dagbesteding vinden. Monique heeft inmiddels ook de smaak te pakken.

De afgelopen weken zijn we een paar keer op pad geweest. Een aantal keer zijn we dichtbij huis gebleven, in Saint-Nicolas-de-la-Grave, waar de Tarn en de Garonne samenkomen. Maar we zijn ook een keer naar de omgeving van Narbonne bij de Middellandse Zee gereden. Dit laatste hebben we gecombineerd met een leuke autotocht.

In Saint-Nicolas-de-la-Grave zitten de vogels vaak op grote afstand en zijn daardoor niet goed te fotograferen, maar wel goed te bekijken met een verrekijker. Er liggen dichterbij de waterkant enkele oude aangespoelde boomstammen in het water waar, als we het treffen, vogels op gaan zitten die dan wel te fotograferen zijn. Een 500 mm lens is toch wel het minimum, dat we hier nodig hebben. De afstand tot deze boomstammen en de waterkant is tussen de 60 en 70 meter. Met een 1,4x converter op de lens heb ik dan 700 mm ter beschikking. Maar bij 60 meter afstand moet het wel helder zijn en er geen warmtetrillingen in de lucht zitten.

We wilden nu weleens een ijsvogel fotograferen, want die zijn in deze periode aanwezig. Drie verschillende dagen zijn we er een paar uur geweest. We hebben veel vogels gezien, maar zoals ik al aangaf zijn ze vaak te ver weg voor een mooie foto. Toch hebben we een paar foto’s kunnen maken, zelfs van de ijsvogel, ook al was hij eigenlijk te ver weg.

Onderstaande foto gemaakt met 500 mm geeft een goed beeld hoever de vogels bij ons vandaan zitten. Ze zitten voor een eiland en het is verboden om op welke manier dan ook dit gebied te benaderen. Dit om verstoring te voorkomen, het is een rustplaats tijdens de vogeltrek. Jaarlijks komen er heel veel soorten voorbij, die hier even op krachten komen voor de verdere trek.

Maar gelukkig zitten er ook wat vogels dichterbij of komen ze langs vliegen. Veel verscheidenheid aan vogels was er niet tijdens de keren dat wij hier waren. De vogeltrek is wel begonnen, maar september is nog vroeg in het jaar. De Grote zilverreiger is altijd aanwezig, deze is makkelijk te herkennen aan zijn gele snavel en zwarte poten.

Ook de Kleine zilverreiger hebben we verschillende malen gezien. Deze heeft een zwarte snavel en gele “voeten” aan de zwarte poten.

De Blauwe reiger herkent iedereen wel.

De Kwak was een verassing om te zien. Er was ook een juveniel, die is bruin van kleur, maar deze was echt ver weg en bijna niet te zien door zijn kleur.

Zwanen waren er genoeg. De jonge Zwanen waren inmiddels even groot als hun ouders, alleen de snavel is lichter van kleur.

Kokmeeuwen kunnen we hier altijd fotograferen. Ze vliegen vaak langs op circa 35 meter afstand.

Toen we een stukje langs de rivier liepen zagen we enkele Grutto’s. Ik kon één foto maken, voordat ze ons opmerkten. Ze vlogen direct 50 meter bij ons vandaan.

Aalscholvers hebben we alleen vliegend langs zien komen.

De eerste keer, dat we hier waren kwam er een Visarend overvliegen. Dit is een prachtige vogel om te zien. We weten dat er hier meerdere van aanwezig zijn in deze tijd van het jaar, maar de andere dagen dat we hier waren hebben we er geen één gezien. Helaas vloog hij alleen over en dook hij niet het water in.

Er kwamen nog een paar Ganzen voorbij zwemmen. Geen idee welke soort het is, het lijkt wel een kruising van een Grauwe gans met iets anders.

En dan eindelijk een keer een IJsvogel. Ruim 60 meter afstand is wel ver weg voor zo’n kleine vogel.

Omgeving Narbonne

Op 11 september zijn we een dag naar de omgeving van Narbonne geweest. Vorig jaar hebben we hier ook rondgekeken en wilden het nu weer proberen. Het blijft een gok, want je weet niet of er veel vogels aanwezig zijn. Maar een tocht door de omgeving is geen straf.

We hadden de indruk, dat er minder vogels waren dan vorig jaar, maar ondanks dat hebben we toch een paar leuke foto’s kunnen maken. Misschien waren we wel te vroeg in het seizoen, vorig jaar was het eind september. Ook hier hadden we vaak te maken met het feit, dat de meeste vogels te ver weg waren om te fotograferen.

Vliegende vogels zijn iedere keer een uitdaging, omdat het vaak een eenmalige mogelijkheid is om ze te fotograferen. Eenmaal voorbij komen ze niet meer terug.

Zoals ook de Flamingo’s. Ze vlogen richting de windmolens, maar bogen gelukkig af om ze te ontwijken. De locatie gekozen voor deze windmolens begrijpen wij echt niet. Ze staan precies in het gebied van de vogeltrek.

Gelukkig stonden er ook een paar “Flamingo’s” stil. Toen ik er aankwam keken ze even op en sliepen daarna gewoon weer verder. Het zijn volwassen vogels met de roze kleur en juvenielen, die nog bruin van kleur zijn. Ze staan tegen de wind in, ook zo’n allesbepalende factor die je niet in de hand heb.

Op verschillende plaatsen langs de kustweg zijn ook kleine ondiepe meertjes te vinden. We troffen het, dat er enkele vogels aanwezig waren.

Ook zagen we verschillende Kleine zilverreigers. Eén ervan was relatief dichtbij en had een niet al te grote vis gevangen.

We zijn ook nog richting Gruissan gereden om te kijken of daar nog iets te zien was van de vogeltrek. Er was weinig te zien, alleen een grote groep Ooievaars, ver van ons vandaan in een groot weiland. We zijn er niet heengegaan, want we wilden ze niet verstoren. Maar tijdens onze korte wandeling zagen we wel twee vlinders, die voor de verandering eens stil bleven zitten.

Maar ook aan deze dag komt een eind en moeten we weer naar huis. Onderweg op de D168 van Narbonne naar Armissan ontwikkelde zich een mooie wolkenlucht. Ik heb direct de auto langs de kant gezet om 2 foto’s te maken. Het contrast met de omgeving was zo mooi.

Meer lezen? Kies één van onze andere blogs via deze algemene link naar onze laatst verschenen blogs, of selecteer een blog via de Categorieën of Tags op deze pagina.