24-03-2026 Vandaag zijn we gaan wandelen over de wandelroute “le Sentier du Solitaire” in het departement Ariège bij het plaatsje Le Mas-d’Azil. We hebben genoten van een prachtige voorjaarsdag. Na vandaag wordt het koud met erg veel wind en weer kans op nachtvorst. Tot nu toe hebben we een paar weken prachtig weer gehad met te hoge temperaturen. Hierdoor loopt de natuur wat voor.

We hebben de afgelopen 10 maanden geen wandeling kunnen maken door een uit de hand gelopen eenvoudige medische ingreep, waardoor veel complicaties zijn ontstaan. Soms zit het tegen en dit was zo’n jaar. Vorig jaar zomer was de geplande periode van rust en we zouden medio september weer gaan wandelen. Het is nu maart 2026 en we wilden niet langer wachten. Helaas is nog niet alles achter de rug en begin april krijg ik nog twee ontstekingsremmende injecties in beide enkels. Ik hoop dat ik daarna eens kan lopen zonder pijn.

We waren vanochtend om 08.00 uur al op de plaats van bestemming bij de grotten van Le Mas-d’Azil. Na enige tijd de oevers van het riviertje te hebben afgezocht naar de waterspreeuw, die we niet vonden, zijn we begonnen aan de wandeling. We hebben gekozen voor deze wandeling onder andere vanwege de beperkte lengte van slechts 4 kilometer en het te overbruggen hoogteverschil. De ontstekingen in mijn voeten en enkels zijn toch iets om rekening mee te houden.

Ondanks dat het hoogteverschil op papier niet zo groot was, bleek het in de praktijk toch zwaarder dan gedacht. Er is een gedeelte waar we over een afstand van 430 meter toch 130 meter omhoog moesten lopen met steile stukken.

Doordat de bomen nog geen blad hadden konden we tijdens de wandeling genieten van de ons omringende omgeving. Eenmaal bovenop het plateau hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving met in de verte de besneeuwde toppen van de Pyreneeën.

Na een korte pauze zijn we verder gelopen en ging het pad weer omlaag. Aangekomen op een kruising met een ander pad besloten we om af te wijken van de route en hebben het andere pad gevolgd. Deze ging omhoog en bracht ons weer bovenop het plateau, maar aan de andere kant. Vanaf hier hadden we wederom een prachtig uitzicht over de omgeving. Ook stond hier de eerste Gaspeldoorn al in bloei.

Vanaf hier liepen we terug richting de parkeerplaats. Ook de route omlaag was op sommige delen steil en dat voelde ik goed in mijn voeten. Maar het is het allemaal waard. Aangekomen op de parkeerplaats besloten we om te gaan zitten en wat te eten. Aansluitend zijn we nog door de grot/tunnel gelopen naar de andere kant om te kijken of we daar nog wat vogels konden ontdekken. Het bleef bij een Gele kwikstaart.

Midden in de grot/tunnel is de ingang te vinden om de grotten te bezoeken die hier liggen. Nu was het echter nog gesloten, het seizoen is nog niet begonnen.

Onderweg hebben we diverse kleine vogels gezien en bovenop het plateau zagen we in de verte Vale gieren vliegen. Ze waren te ver weg om mooie foto’s van te maken. Gedurende de hele dag hebben we genoten van het uitbundige gezang van al deze vogels.

Het was een leuke wandeling, waar we slechts één echtpaar zijn tegen gekomen. Omdat het nog vroeg was zijn we aansluitend nog wat door de omgeving gaan rijden. In de herfst gaan we naar deze omgeving terug voor de herfstkleuren.

Onderstaand de kaart van de wandeling zonder het stuk wat we na deze wandeling door de grot/tunnel hebben gelopen, zoals te zien op de video. We hebben in totaal 6,61 kilometer met een hoogteverschil van 358 meter gelopen, omdat we zijn afgeweken van de route.

De video van deze wandeling staat hieronder. Zet bij al onze video’s de ondertiteling aan voor de uitleg bij de wandeling. De ondertiteling is in 5 talen, maar het is mogelijk om via Youtube een automatische vertaling te selecteren in jouw eigen taal.

Meer lezen? Ons vorige blog ging over extreme macrofotografie van slijmzwammen (deel 2). Of kies één van onze andere blogs via deze link. Je kan ook een blog selecteren via de Categorieën of Tags op deze pagina.