01-03-2020. Ik heb het eerder geschreven, de tijd vliegt, we zitten alweer in maart 2020. We hebben de afgelopen maanden niet veel gefotografeerd, maar als we eropuit gingen dan was dat eigenlijk altijd voor de vogels. Vogelfotografie is iets wat we erg graag doen en we hebben nu, naast de vogels die er altijd zijn, de soorten die overwinteren bij ons in de omgeving. Het is heerlijk om eens rustig te gaan staan of zitten op een locatie en alles gade te slaan wat er gebeurt. Soms hebben we geluk en gebeurt er van alles en is het mogelijk om wat foto’s te maken. Een andere keer is het rustig en zien we niet veel vogels of ze blijven te ver weg.

Een prima plek is ook onze tuin. Doordat we vanaf de herfst de vogels beginnen te voeren is het een komen en gaan van vele soorten. Het fotograferen van al die soorten blijft lastig. Ze vliegen weg, zodra ze ons in de gaten hebben. Misschien moeten we zelf eens een observatiehut gaan maken. In de omgeving zoeken we vaak één van de meertjes op, waar we lekker voor ons uit kunnen staren en de vogels kunnen gadeslaan met onder andere een telescoop en verrekijker.

We hebben in onze tuin altijd roodborstjes om ons heen, er zijn meerdere koppeltjes het hele jaar door. Eentje heeft zijn favoriete plek bovenin de appelboom. Deze keer was het wat mistig, waardoor de achtergrond mooi egaal werd. Ook hebben we een grote groep huismussen in de tuin, meer dan 50. Ze bevolken onze hagen en het is hun slaapplaats voor de nacht.

Op 11 oktober 2019 zijn we op de Domaine des Oiseaux geweest, gelegen 50 km onder Toulouse. Altijd een lekkere dag uit in een mooie omgeving met verschillende vogelhutten, die vrij toegankelijk zijn. Soms hebben we geluk en zitten de vogels dichtbij en de andere keer zitten ze te ver weg om te fotograferen. Dit keer waren er niet veel vogels. De wintergasten zijn nog niet gearriveerd en er waren alleen vogels die er het hele jaar door zijn.

Toen we van de ene naar de ander observatiehut liepen zat er ineens een konijn voor ons. Geen kans om de camera in te stellen en het verbaasde me dat, ondersteund vanuit de hand, de foto met 1/40s scherp was ondanks de 500mm lens.

De tweede helft van oktober heb ik nog wat foto’s in de tuin weten te maken van vogels die ik niet zo goed kan benaderen.

De roodborst zit altijd op zijn favoriete plek. We hopen dat het goed blijft gaan, want hij is zo een makkelijke prooi voor de Sperwer.

Bovenop de haag zitten altijd merels op zoek naar rijpe bessen van de vuurdoorn.

13 november 2019 zijn we richting St-Nicolas-de-la-Grave gereden. Dit is niet zo ver bij ons vandaan en hier komen de rivieren de Tarn en de Garonne bij elkaar. Er ligt daar in het midden een groot eiland, wat ontoegankelijk is voor publiek, waar heel veel vogels hun toevluchtsoord hebben gezocht. Ook tijdens de vogeltrek is deze plaats erg geliefd. Er worden ieder jaar zo’n 200 soorten geteld. Er is wel één nadeel, de meeste vogels zitten op grote afstand, dus een goede verrekijker heb je wel nodig of een grote telelens.

We waren verbaasd om een jonge kraanvogel te zien. Die worden hier eigenlijk nooit waargenomen. Jammer dat het eiland waarop hij staat zover weg is.

Er vliegen altijd wel enkele kokmeeuwen rond en vaak ook op een goede afstand om te fotograferen.

22 november 2019. Ik zag achterin de tuin twee grote bonte spechten. Snel de camera uit de la gepakt en ik was net op tijd om ze vanuit de woonkamer te fotograferen. Twee spechten tegelijk zien we zelden. Ze zijn op zo’n 60 meter afstand aan de andere kant van de tuin. Ook vanuit de woonkamer gefotografeerd is de ekster. Deze zijn vaak wel dichtbij ons huis en terras, maar zijn absoluut onbenaderbaar. Het moment dat ze beweging zien zijn ze weg.

18 december 2019. Het is erg onaangenaam weer geweest, maar eindelijk kwam de zon door. We zijn even gaan kijken bij een oude zandwinning. Deze grote plas trekt nog wel eens wat vogels aan die doortrekken. Vandaag waren de gebruikelijke watervogels aanwezig en verder niets bijzonders. Maar kleine vogeltjes vlogen overal rond. In de zomer zitten hier veel bijeneters, echter die zijn al in september vertrokken. De leukste foto vind ik wel de pimpelmees in een grote regenplas op het terrein, een zomers plaatje in december.

Het is 3 januari 2020. Wat is een mooier begin van het nieuwe jaar dan een sperwer op onze pruimenboom vlakbij het terras. Vanuit het woonkamerraam kon ik haar mooi door het raam fotograferen. Deze sperwer zit altijd in de buurt om op de kleine vogels en duiven te jagen, die bij de voederplaats aan het eten zijn. Van de pogingen die wij zien slaagt er nooit eentje, maar af en toe vinden we toch wel een pluk veren. Zij volgt de mussen tot in de haag. Het mannetje heb ik nog nooit gezien.

12 januari 2020. Het is de dag van de vogeltelling, dus ben ik vandaag naar St-Nicolas-de-la-Grave gereden om daar te helpen met tellen. Daar eenmaal om 09.00 aangekomen zat het dicht van de mist en het was koud. Met een groep mensen hadden we daar afgesproken om te gaan tellen en lekker in de buitenlucht van een warme lunch te genieten, die ter plekke werd bereid. Uiteindelijk stond iedereen zich aan het vuur te warmen, tijdens de bereiding van deze lunch. In de middag, nadat we uitgegeten waren, trok de mist pas op.

Nu de zon er eindelijk in geslaagd is de mist te laten verdwijnen beginnen de vogels zich ook meer te bewegen. Tot circa 15.00 uur was er niets te zien of te horen.

Een grote groep kievieten, die de hele tijd bij het eiland zat, kwam ineens tot leven. Prachtig om ze zo als groep te zien “dansen” door de lucht, voordat ze weer met z’n allen in het ondiepe water voor het eiland gaan staan.

Het laatste zonlicht van de dag. De vogels zijn weer tot rust gekomen en staan nu als grote groep net voor het eiland. We zagen we tussen al deze vogels nog een bijzondere vogel die hier niet vaak wordt waargenomen, de Zwarte ibis.

Op 3 februari 2020 hebben we een tochtje gemaakt om een ander meer te verkennen Lac de Gouyre. Dit is zomers een plek waar veel reigers nestelen. Nu waren er alleen aalscholvers, enkele wilde eenden en slobeenden. De aalscholvers waren ver weg, maar ik kon toch een foto maken. Er was er al één bij in zijn mooiste verenpak.

De verassing van vandaag was een dagpauwoog. Dit is wel heel erg vroeg in het jaar. 3 februari en er staat nog niets in bloei.

28 februari 2020. Ze was er weer, de Sperwer. Dit keer op de muur voor de haag waar de mussen in zitten. Maar ja , de mussen zijn ook niet gek, dus uiteindelijk heeft de Sperwer geen resultaat geboekt. De foto heb ik genomen vanuit de woonkamer.

Meer lezen? Kies één van onze andere blogs via deze algemene link naar onze laatst verschenen blogs, of selecteer een blog via de Categorieën of Tags op deze pagina.