04-07-2020 Vandaag hebben we opnieuw een poging ondernomen om te gaan wandelen naar de Col de Madaméte in de Hautes Pyrénées. De plaats waar we willen starten met de wandeling is Lac d’Aubert. Hiervoor zijn we dit keer erg vroeg van huis vertrokken om op tijd op de D177 te zijn. Dit is een tolweg, die na 9.00 uur wordt afgesloten voor alle verkeer. Dit hebben we 2 weken geleden ervaren.

Vandaag waren we er ruim op tijd en konden we doorrijden naar de parkeerplaats op 2100 meter hoogte. We willen dit keer helemaal omhoog naar Col de Madaméte op 2509 meter hoogte wandelen. Ruim 400 meter hoogteverschil en een nieuwe uitdaging om te kijken of ik al vooruitgang boek.

Niet ver bij de auto vandaan ligt het eerste meer, Lac d’Aubert op 2150 meter hoogte. We zijn blij om te zien dat nu wel alle Rododendrons in bloei staan. Het is 9.15 uur toen ik hier de eerste foto maakte. Geen wolkje aan de lucht en dat gaat vandaag ook niet veranderen. Het is niet de ideale omstandigheid voor landschapsfotografie, maar dat bederft ons plezier niet.

Hiervandaan loopt het pad omhoog naar Lac d’Aumar, een stuwmeer op 2192 meter hoogte. Zoals te zien op de foto’s staat alles mooi in bloei. We kunnen echt genieten van zo’n uitzicht.

Vanaf hier vervolgen we het pad verder omhoog en krijgen we een steeds veranderend uitzicht over de omgeving. Mooie groene weides met bloeiende Rododendrons en op de achtergrond het Massif de Néouvielle. De laatste sneeuw op de toppen is een prachtig gezicht in combinatie met de mooi bloeiende natuur om ons heen. Overal horen we vogels zingen en in de verte zien we ze ook vliegen, maar vaak buiten het bereik van de camera. Uiteindelijk heb ik toch een vogel weten te fotograferen in een dode boom. Het is een Zwarte mees. Heb ik toch de zware Sigma 500 mm niet voor niets aan mijn arm hangen.

We vervolgen onze wandeling en krijgen allereerst een ander uitzicht op het Lac d’Aumar en weer wat hoger op de route opnieuw een mooie weide met uitzicht op het Massif de Néouvielle.

Naarmate we hoger komen wordt het uitzicht steeds mooier met nog steeds zicht op beide meren.

Op 2397 meter komen we bij het meertje Gourg de Rabas.

Uiteindelijk krijgen we het einde in zicht en zijn we bijna boven. Wat we niet hadden verwacht is dat we een heel ander uitzicht zouden krijgen met in de verte de Pic du Midi. Het was zo helder dat ik deze foto kon maken op 8 km afstand hemelsbreed van dit station. Eerlijk gezegd, zo helder hebben we het nog nooit gezien in de Pyreneeën. Komt het gesjouw met de 500 mm Sigma toch nog van pas.

Wat opvalt is dat het uitzicht aan de andere kant van de Col de Madaméte heel anders is, veel kaler en minder groen. Er ligt ook nog een klein meertje met wat ijs op 2469 meter hoogte, zo’n 40 meter onder het hoogste punt.

Het is voor mij best een zware wandeling omhoog geweest met alle fotoapparatuur in de rugzak en de camera met de zware Sigma 500 mm lens in mijn hand. Maar ja, je weet nooit wat je tegenkomt. Dat kleine meertje met het ijs er nog in vraagt natuurlijk om een bezoek.

Het omlaag lopen naar dit meertje geeft weer dezelfde problemen als bij de vorige wandeling. Omlaag lopen is pijnlijk en gaat niet snel. Maar goed, het is het waard.

Weer terug bovenop de Col heb ik nog een panorama gemaakt van de kant waar we vandaan kwamen en weer naartoe moeten.

Toen we even stonden te praten met wat mensen, die we tijdens de wandeling tegenkwamen ging er een torenvalk vlakbij ons in een boom zitten. Komt die grote lens toch weer van pas.

Na een stukje verder te zijn gelopen hebben we opnieuw een prachtig uitzicht op de meren Lac d’Aumar en Lac d’Aubert en les Laquettes.

Eenmaal terug bij Lac d’Aumar hebben we lekker de tijd genomen om te genieten langs het water. Het is inmiddels al 16.15 uur. We hebben geen haast en het gaat ook niet sneller. Omlaag lopen blijft een probleem.

Na deze geweldige dag is het weer tijd om naar huis te rijden. Zoals gewoonlijk nooit de snelste weg, maar gewoon in de Pyreneeën binnendoor over de mooie cols zoals de Col d’Azet en Col de Peyresourde. Het rijden over de cols gaat ons nooit vervelen en dan kunnen we af en toe nog even stoppen om te genieten van de mooie uitzichten langs onze route. We moeten altijd over Toulouse terug naar huis en vermijden graag de avondspits.

Meer lezen? Kies één van onze andere blogs via deze link, of selecteer een blog via de Categorieën of Tags op deze pagina