22 juni 2020. Nu de opgelegde lockdown en afstandsbeperkingen ten einde zijn gekomen konden we eindelijk weer naar de Pyreneeën. Helaas is het voorjaar al voorbij en staat de zon op zijn hoogste punt. Dit is voor het maken van landschapsfoto’s niet echt ideaal, het licht is veel te hard. Aangezien we altijd op en neer gaan naar de Pyreneeën op één dag, zijn we er eigenlijk toch nooit op de meest ideale momenten voor de fotografie, maar we genieten er niet minder van.

We zijn we met de auto vroeg vertrokken om een toerrit gaan maken over de kleine weggetjes in de Pyreneeën. We willen gaan wandelen bij Lac d’Aumar. Vorig jaar waren we daar begin juni, maar toen stond er nog niets in bloei, dat is nu anders.

We waren dus vroeg in de Pyreneeën en konden om 08.15 uur op de Col d’Azet genieten van het uitzicht over de laaghangende mistflarden, die in het dal hingen. Na het maken van enkele foto’s hebben we onze weg vervolgd naar Lac d’Orédon. Dit ligt niet ver van de plek waar we van plan zijn om in de omgeving te gaan wandelen.

Echter, toen we aankwamen bij de weg naar Lac d’Aumar hadden ze deze weg (een stukje tolweg) er naar toe al afgesloten. Dat verbaasde ons, want dit doen ze alleen in het hoogseizoen na 9.00 uur en niet al in juni. We waren er om 9.10 uur en ik kon praten als Brugman, maar ik mocht er niet door. We waren niet de enigen, die zwaar teleurgesteld waren. Normaal rijdt hier in het hoogseizoen een pendelbus op en neer naar boven, maar die reed nu niet vanwege de 1,5 meter afstand regel. Dit hele stuk over de weg omhoog lopen is nu geen optie.

Dus rechtsomkeert en een stukje terug op de route een andere wandeling opgezocht. Keuze genoeg en het werd een wandeling naar Lac d’Oule, een stuwmeer op 1820 meter hoogte. De wandeling overbrugt een hoogteverschil van 236 meter en zou in 1,5 uur te doen moeten zijn. Voor mij was het een test of het lopen mij nu wel beter afgaat.

Vorig jaar schreef ik, dat het lopen mij al een paar jaar niet goed afging. Afgelopen november hebben ze eindelijk na vele onderzoeken de oorzaak gevonden en een mogelijke oplossing. Daarmee is een operatie voorkomen. Ze wilden op diverse plaatsen beenmergpuncties gaan doen.

Ik vervloek tot op de dag van vandaag, dat ik me heb laten verleiden na een ongelukje in 2016 tot een Tetanus-vaccinatie, wat in werklelijkheid een DKTP-vaccinatie was . Daarna is alle ellende begonnen en ben ik dus nu 2 auto-immuunziektes rijker, met alle gevolgen die ik er aan heb overgehouden. Ik moet dus dagelijks 2 supplementen innemen. Naast de 1000 mg B12, nu ook L-carnitine in hoge doseringen, om er iets van binnen te krijgen. Uit de normale voeding wordt onvoldoende tot niets opgenomen.

Ik was begonnen met trainen bij de fysiotherapeut in december en toen kwam Covid-19. Als gevolg daarvan heb ik besloten thuis een sportruimte in te richten met alle apparatuur voor spiertraining en een loopband, die tot 40 graden hellingspercentage kan worden ingesteld. De wandeling naar Lac d’Oule was dus de eerste praktijktest.

Tijdens de wandeling omhoog lopen we veel door het bos en hebben we weinig zicht op de omgeving. Ik heb slechts enkele foto’s van de omgeving kunnen maken. Onderweg naar boven zagen we wel veel bloeiende planten en eenmaal aangekomen bij het stuwmeer op 1820 meter hoogte was het uitzicht fantastisch.

Op zich ging het lopen een stuk beter dan vorig jaar, helaas kreeg ik een blaar die het wat lastiger maakte. Naar beneden lopen blijft wel erg moeilijk en is pijnlijk, de opgelopen zenuwschade in mijn voeten blijft een probleem wat zich nooit meer oplost. Maar goed, als dat de te betalen prijs is voor het genieten van het uitzicht en de prachtige meren in de Pyreneeën, dan betaal ik die graag.

Toen we na enkele uren terug waren bij de auto hebben we besloten onze weg te vervolgen richting huis, maar wel over een aantal mooie cols. Allereerst de Col de la Hourquette de d’Ancizan. We blijven dit toch één van de mooiere cols vinden.

Na te hebben genoten van het mooie uitzicht en het maken van enkele foto’s zijn we doorgereden naar de Col d’Aspin. Het rondrijden is een genot op zich en eenmaal op de Col d’Aspin aangekomen kon ik een panorama maken, voordat we de weg naar huis vervolgden.

Het was een heerlijke dag waar we volop van genoten hebben. De tijden die op de borden aangegeven staan bij de wandelingen nemen we voortaan met een korrel zout. Dat ga ik nooit meer halen, hoeveel ik ook ga trainen. Omlaag lopen kost mij meer tijd dan omhoog. Het verschil is duidelijk als wij ingehaald worden. Zo liepen wij vroeger ook de bergen af, maar dat is nu verleden tijd en er is een nieuwe werkelijkheid.

Meer lezen? Kies één van onze andere blogs via deze link, of selecteer een blog via de Categorieën of Tags op deze pagina.